W naszej Przychodni Weterynaryjnej Zielona Góra wykonujemy pełen zakres zabiegów chirurgicznych u psów i kotów. Dysponujemy dwoma nowocześnie wyposażonymi salami operacyjnymi, w których przeprowadzamy ponad 1500 operacji rocznie. Dzięki doświadczeniu zespołu oraz zaawansowanej aparaturze oferujemy bezpieczną i skuteczną pomoc w najbardziej wymagających przypadkach.
Sale operacyjne:
Pierwsza z sal dedykowana jest zabiegom takim jak usuwanie guzów nowotworowych, czy operacje ropomacicza u suk i kotek.
Druga sala, wyposażona w specjalistyczny sprzęt i przystosowana jest do:
chirurgii ortopedycznej – np. operacji złamań, stabilizacji stawów,
zabiegów na klatce piersiowej – wymagających najwyższego poziomu sterylności.
Podczas każdego zabiegu chirurgicznego prowadzimy stały monitoring funkcji życiowych pacjenta. Wykorzystujemy m.in. kardiomonitory i pulsoxymetry, które dostarczają anestezjologowi bieżących informacji o stanie zwierzęcia. Gwarantuje to maksymalne bezpieczeństwo i komfort pacjenta.
Chirurgia ogólna – zakres usług
Kamica pęcherza moczowego
Jedno z najczęściej spotykanych schorzeń psów i kotów. Dotyka zarówno samce jak i samice z reguły w średnim i późnym wieku. Etiologia powstawania kamieni zależy od wielu czynników.
Należą do nich:
- zaburzenia przemiany metabolizmu
- zakażenia dróg moczowych
- niskie lub wysokie PH moczu
Kamienie w pęcherzu moczowym dzielą się na kamienie fosforanowe i moczanowe. Kamienie moczanowe występują głównie u dalmatyńczyków. Są one dość trudne do zdiagnozowania, gdyż na RTG są prawie niewidoczne. Z racji budowy anatomicznej układu moczowego samce częściej trafiają do lekarza z tą przypadłością, gdyż mają wąską cewkę moczową. Czasami niewielkich rozmiarów kamień może doprowadzić u nich do całkowitej niedrożności, gdy utkwi on w naturalnym przewężeniu cewki tuż przed kością prącia.
U kotów kamienie moczowe występują w formie piasku, który razem z śluzem oraz krwią tworzy niedrożność. Pierwszymi zauważalnymi objawami, dla właściciela zwierzęcia, przy zatkaniu cewki moczowej są częste próby napinania się zwierzęcia do oddania moczu, ale mocz wydobywa się tylko kroplami, często z krwią, lub nie wydala się wcale. Schorzenie nie leczone, prowadzi w krótkim czasie do śmierci.
Leczenie należy rozpocząć od zdjęcia RTG, które jest niezbędne przy wyborze metody postępowania chirurgicznego.
W każdym innym przypadku należy po otwarciu jamy brzusznej usunąć kamienie z pęcherza moczowego poprzez jego nacięcie. Niekiedy gdy nie udaje się usunąć wszystkich kamieni z dróg moczowych, wykonujemy jednocześnie obydwa zabiegi operacyjne. Leczeniem farmakologicznym poprawiamy stan ogólny zwierzęcia i dopiero wtedy możemy przystąpić do zabiegu.
W każdym przypadku schorzenia, kamienie należy zbadać w laboratorium, co nam pozwoli na ustalenie optymalnej diety zapobiegającej nawrotom choroby.
Ciała obce w przewodzie pokarmowym
Jedno z najczęstszych przypadków chirurgicznych małych zwierząt to właśnie ciało obce w przewodzie pokarmowym. Spotyka się je zarówno w jamie ustnej, rzadko w przełyku, ale najczęściej trafiają do nas przypadki z ciałami obcymi w żołądku i jelitach.
W zależności od umiejscowienia ciała obcego wyróżniamy różne objawy choroby. Gdy znajduje się ono w jamie ustnej zwierzę nerwowo próbuje łapą usunąć drażniące je ciało obce. Gdy znajduje się w przełyku objawami są silne ślinienie, brak pobierania pokarmu i ostre odruchy wymiotne.
Ciekawie zachowują się przedmioty umiejscowione w żołądku. Gdy zwierzę jest najedzone, może nie wykazywać żadnych objawów niepokojących właściciela. W sytuacjach gdy żołądek jest pusty , występują odruchy wymiotne. Dopiero gdy dany przedmiot przedostanie się do jelit , występują silne objawy niedrożności, takie jak ostre wymioty, posmutnienie, silne objawy bólowe okolicy brzucha (grzbiet pacjenta ostro wygięty, niechęć do poruszania się).
W zależności od miejsca i wielkości ciała obcego stosujemy rożne metody leczenia. Niewielkie przedmioty takie jak igły i gwoździe znajdujące się w żołądku lub dwunastnicy można próbować usunąć endoskopowo. Większe przedmioty i te które znajdują się w dalszych odcinkach można usunąć tylko chirurgicznie. Po operacji zwierzę nie może pobierać pokarmów przez minimum 3 dni. Odżywianie odbywa się tylko poprzez podawanie kroplówek dożylnych.
Przepuklina przepony miednicy i uchyłek prostnicy
Schorzenie to polega na przedostaniu się trzewi pod skórę wskutek pęknięcia przepony miednicy. Przepuklina przepony miednicy w zależności od umiejscowienia nazywana jest kroczową lub okołoodbytową.
Choroba dotyka przede wszystkim samców w średnim i podeszłym wieku. Przyczyną mogą tu być osłabienie mięśniówki, częste zaparcia w skutek niewłaściwego żywienia, oraz przerost prostaty. Zwierzę wykazuje objawy bólowe podczas oddawania kału, a w przypadkach gdy do worka przepuklinowego dostanie się pęcherz moczowy brak oddawania moczu oraz kału poprzez uciśnięcie wypełnionego pęcherza na prostnicę. W okolicy odbytu widoczne jest uwypuklenie, szczególnie po posiłkach.
Leczenie przepukliny przepony miednicy polega na operacyjnym zszyciu wrót przepukliny, po uprzednim odprowadzeniu zawartości przepukliny. W przypadku powiększonego gruczołu krokowego ( prostata), wskazane jest także wykastrowanie zwierzęcia, ograniczając w ten sposób wpływ męskich hormonów na gruczoł krokowy.
W sytuacji gdy zawartością przepukliny jest pęcherz moczowy, zabieg operacyjny należy przeprowadzić bezzwłocznie ! Przed zabiegiem operacyjnym należy pacjenta przez trzy dni karmić dietą tylko płynną.
Leczeniem doraźnym jest wybieranie zalegającego kału i płynna dieta, ale najlepszym wyjściem jest leczenie operacyjne, polegające na „zfastrygowaniu” rozerwanego odcinka jelita, zszyciu występującej przy tej przypadłości przepukliny, oraz wykastrowaniu zwierzęcia. Celem kastracji jest jak wspomnieliśmy wcześniej, jej wpływ na zmniejszenie prostaty.
Okolica zabiegu nie sprzyja utrzymaniu w czystości i jałowości rany pooperacyjnej. Gojenie rany w tym przypadku może się wydłużyć do około miesiąca.
Już nawet najmniejsze zmiany „w tej okolicy” zauważone przez właściciela zwierzęcia nie mogą być bagatelizowane i powinny być konsultowane z lekarzem weterynarii, ponieważ zwłoka pociąga za sobą stratę czasu owocującego pogłębieniem i zaostrzeniem procesu chorobotwórczego.
